محمد بن هندوشاه نخجوانى

228

دستور الكاتب في تعيين المراتب ( فارسى )

طالب را زيادت بر ان درس يا كمتر از ان داند بمدرّس اعلام داده تغيير ( * ) و تبديل « 1 » آن « 2 » مبحث واجب شناسد « 3 » و طالب را بدرسى « 4 » كه استعداد او « 5 » بتعقّل و تصوّر آن وفا نمايد مشغول گرداند و تعليم و تفهيم بر قدر استطاعت متعلّم و متفهّم كند و نعمت ارشاد را بر جهال « 6 » موفر و بر مستعدان منغّص و مكدّر نگرداند تا مثاب و ماجور گردد . و امام شافعى رضى « 7 » الله عنه درين معنى ( * ) بر محزّ « 8 » اصابت زده آنجا كه مىگويد « 9 » و من منح الجهال علما اضاعه * و من منع المستوجبين فقد ظلم بدان سبب اين حكم نفاذ يافت تا حكام و قضاة بغداد « 10 » و متصرفان اوقاف آنجا « 11 » و متوليان و نظّار مدرسهء نظاميه « 12 » ازين تاريخ باز مولانا جمال الدين على را معيد طلبهء آن مدرسه ( * ) و مفيد مستفيدان « 13 » دانسته در تعظيم قدر « 14 » و تفخيم ذكر او كوشند و شرايط رعايت و محافظت بجاى آرند و ديگرى را از مشاركت او مانع شوند و مرسومى كه

--> ( * 1 ) - پ ج : حذف شده . ( 2 ) - آ ت : بر ان . ( 3 ) ت : شناسند ( 4 ) پ : بدستي . ( 5 ) ج : حذف شده . ( 6 ) - ب : جهل ( 7 ) ث : راضى . ( * 8 ) پ : حذف شده . ( 9 ) ب : شعر - افزوده . ( 10 ) پ ج : حذف شده . ( 11 ) پ ج : بغداد . ( 12 ) ت : بطلبه . ( * 13 ) ج : حذف شده ، آ : مفيد و مستفيدان ، ت : مفيد مستفيدان ان . ( 14 ) - آ ت : و توقير .